Een tijdje geleden schreef ik al een keer een post over daders en slachtoffers vanuit systemisch perspectief. En daarin vertelde ik dat als beide partijen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen aandeel binnen deze symbiose, er geen systemische verstoring ontstaat.

Maar wat nou als één van beide partijen dat niet doet?

Dit kan gebeuren als er sprake is van een narcistische partij binnen de betreffende relatie. Wanneer je bijvoorbeeld een narcistische vriend of vriendin hebt, een narcistische partner of (een) narcistische ouder(s).

Jij neemt dan misschien wel verantwoordelijkheid voor jouw deel, maar de dader beslist niet, simpelweg omdat diegene dat vanuit de persoonlijkheidsstoornis dat niet kan.

Bij de eerste twee partijen die ik noemde kan je de relatie wellicht nog verbreken, maar in het geval van ouders betekent het dat je overgeleverd bent (geweest) aan zeer toxische invloeden en dat die erkenning vanuit de dader er niet komt.

Als je als kind bovendien een overlevingsmechanisme hebt ontwikkelt waarbij je prioriteit is dat je je uiterste best doet om voor anderen te zorgen (wat vaak gebeurt uit loyaliteit) en het anderen naar de zin wil maken, dan kan er een enorm schadelijke en pijnlijke dynamiek ontstaan. Waar je ook in je volwassen leven behoorlijk ontregelt en verward van kunt raken.

Maar hoe kan je dan voorkomen dat je niet in de slachtofferrol stapt en daar in vastdraait?

Als (volwassen) kind van (een) narcistische ouder(s) is het van belang dat je ten eerste jezelf de erkenning geeft wat je overkomen is, wat je tekort gekomen bent en welke pijn je hebt moeten doorstaan. Neem de tijd om te rouwen! En realiseer je ook dat dat je heeft gevormd tot het (mooie) mens wat je nu bent.

Daarnaast is het van belang acceptatie te vinden voor het feit dat de relatie nooit gaat veranderen. Dat kan als nieuwetijdsmens extra moeilijk zijn, vanwege je grote rechtvaardigheidsgevoel. Probeer echter toch zoveel mogelijk naar dit besef toe te groeien.

Bovendien mag je gaan proberen alle (tevergeefse) energie die je tot dan toe in de relatie hebt gestoken met liefde naar jezelf te verplaatsen. Gebruik het voor zelfzorg, ontspanning en ontwikkeling. Voor liefdevolle relaties, met andere mensen of met dieren. Voor het creëren van jouw eigen, veilige, fijne leefomgeving. Het kan binnen deze stap ook zin hebben extra aandacht te besteden aan het leren kennen, herkennen en bewaken van jouw persoonlijke grenzen.

Tot slot kan het een troost (of nuttige relativering) zijn om je te realiseren dat een narcist geen monster is, geen verschrikkelijke boeman. Maar feitelijk ook een enorm beschadigd mens, wat (helaas zeer schadelijke) patronen heeft ontwikkeld om de eigen pijn te ontwijken.

Dat is uiteraard geen excuus maar wel een reden.

Systemisch-holistisch werk, en met name opstellingen, kan een fijne en duurzame bijdrage leveren aan herstel en innerlijke groei bij toxische familiebanden. Helemaal als daar ook nog paarden bij betrokken worden! Als sensitief kuddedier voelen ze als geen ander waar blokkades en spanningen zitten in het systeem, helpen ons dit inzichtelijk te maken, het zenuwstelsel te kalmeren en spanning te laten afvloeien, en onze ziel opnieuw in beweging te brengen.

www.parzivalpaardencoaching.nl
www.paardenkrachtcampus.nl
www.paardentuinharstahof.nl