Onlangs zag ik een prachtige post voorbij komen van Zoë. Over dat – als er sprake is van trauma of hechtingsproblematiek – je je identiteit niet gebouwd hebt op autonome éigen normen en waarden, maar op normen en waarden die (onbewust) gebaseerd zijn op het vermijden van je diepste angsten en pijn.
Het raakte me. Het is namelijk precies is waar mijn pad over gaat. Ontwaken, wakker worden, ontdekken dat je eigenlijk helemaal niet goed weet wie je werkelijk bent, wat JIJ eigenlijk écht belangrijk en waardevol vindt. Dat daar nooit authentieke ruimte voor geweest is, omdat je in de basis vanuit overlevingsstrategieën opereerde.
Feitelijk betekent het dat je je identiteit opnieuw onder de loep moet nemen: vind ik dit écht belangrijk, ben ík dit, of ligt hier een schaduw die ik mag verkennen? En dat je nieuwe keuzes mag (en kunt) maken.
Voor mij voelt dat als een bevrijding en rouw tegelijk. Een bevrijding, omdat ik eindelijk steeds minder gestuurd wordt door die rearview mirror nightmare. Daar bedoel ik mee: dat wat je niet kunt zien, maar wel op de achterbank meereist. Rouw, omdat je beseft hoe veel je hebt moeten schipperen en wegcijferen om te overleven.
Maar vreemd genoeg voel ik ook trots. Niet zozeer op de manier waarop, wel op het feit dat ik schijnbaar zo sterk ben dat mijn systeem een manier heeft gevonden om door te kunnen gaan. En uiteindelijk, via een lange omweg, tóch bij mezelf ben uitgekomen. Een hele prestatie, al zeg ik het zelf ;-)
Dit jaar van de slang (dat overigens pas half februari afgelopen is) voelt in die zin voor mij ook als het einde van dat deel van de reis. Negen jaar geleden begon het deel waarin herstel en zelfontdekking kon plaatsvinden – de dieren en deze plek hebben hier een heel, heel belangrijke rol in gespeeld – en nu mogen we een nieuwe fase gaan verkennen. Ik heb heel wat huidjes afgeworpen, en besef me supergoed dat afgelopen maanden (met de heftige dood van Tom) en afgelopen week (met de storm, sneeuw en ijs) nog bij een laatste flinke ratel van de slang horen…
Gevoelsmatig bewegen we vanaf morgen definitief richting het nieuwe. En krijgen we even een paar weken om bij te tanken en op adem te komen voordat we het vuur van het paard gaan ervaren. Ik hoop dat dat zo is, wan tik voel me best moe. Maar hoe dan ook, ik blijf meebewegen.
Heb een fijne week!
Ps. De afbeelding die je bij deze post ziet is een van de zelfportretjes, die ik zo af en toe maak op belangrijke momenten in m’n leven.
