Laatst had ik een gesprek met iemand die ik al langere tijd niet gezien had. En ik vertelde over mijn werk, en het feit dat ik daarin sta voor meer kwaliteit van leven en werken voor de coachpaarden. Dat het nog slecht gesteld is met de manier waarop wij als mens dieren houden en hoe we er mee om gaan. Hoe niet dienend dit vaak voor hen is en hoe verdrietig dat eigenlijk is, omdat we allemaal onderdeel zijn van iets groters waarin we allemaal van elkaar afhankelijk zijn.
Diegene zei toen: tja, dat is misschien ook niet zo gek? Aangezien we als mens al niet eens fatsoenlijk met andere mensen om kunnen gaan? Dan is vragen om anders om te gaan met dieren wel heel ver weg.
En dat raakte iets. Niet dat het vanuit diegene zo bedoeld was, maar ik vond daar zelf iets van. Want mijn eerste reactie was om me te conformeren en te zeggen: ja dat is ook zo. Ik voelde me om eerlijk te zijn ineens nogal naïef…
Maar toen ik het even op me in liet werken en bij mezelf terugkwam, dacht ik: nee, voor mij zit het anders in elkaar…
Want ik denk namelijk dat het andersom is. Dat mensen eerst weer in contact moeten komen met de natuur, en o.a. weer moeten leren zich daarmee te verbinden, en met dieren, vóórdat we in staat zijn om weer normaal met elkaar te kunnen omgaan.
In mijn beleving is dat namelijk precies wat er misgaat: dat we onze oorsprong en verbinding met het grote geheel helemaal verloren zijn. En dat er daarom sprake is van zoveel stress, problemen en anomalieën: systemen functioneren gewoon niet meer optimaal.
Dat is dan ook precies de drijfveer bij alles wat ik aanbied vanuit Paard & Tuin Harstahof. Precies dit gedachtengoed…
Nieuwsgierig? Neem dan even een kijkje in de agenda en de Paardenkracht Campus!
